Jaja.. we hebben de pelgrimstocht overleefd, onze spieren branden nog na! Het was zeker de moeite waard. We zijn weer een ervaring rijker. Om 1:30 ging de wekker. De dag ervoor hebben we zoveel mogelijke uren geslapen om onze rust te pakken. Tijdens de wandeling naar het startpunt konden we Adams peak op de berg al zien liggen. De route is aangegeven met lichtjes. De tocht begon met kleine treden maar al gauw werd het steiler en steiler en de treden hoger en hoger. De toch naar boven duurde in totaal 3 uur. We hadden voorgenomen, op advies van de receptionist, om zo min mogelijk stops te maken. Uiteindelijk hebben we meerdere stops moeten maken. Bij de laatste 1000 treden hadden we om de 5 minuten een korte pauze. Na 5 liter vocht verlies waren we boven aangekomen. Iedereen had op dat moment vesten, jassen, mutsen en handschoenen aan, sommige zelfs dekens over hun heen. Wij hadden het nog warm zat van de klim. Na 5 minuten koelde we af waardoor ook wij al onze warme kleding aantrokken. Het was op dat moment 5:00 uur. De zon zou om 5:30-6:00 opkomen. Dit was uiteindelijk 6:30. Spijtig genoeg was het te bewolkt om de zonsopgang goed te zien. Wij hebben echter wel genoten van de sfeer op de berg, het uitzicht en het resultaat dat wij hadden neergezet. We hebben gedanst, met locals gepraat, gelachen en samen met hun onder een warme dekkens gezeten. Om 7:00 zijn we gaan afdelen. Op 2/3 van de afdaling hadden we het echt gehad, alles deed pijn. Uiteindelijk kwamen we om 8:45 aan in ons hostel. Na een warme douche hebben wij ontbeten en wilde we de bus pakken naar het treinstation. We zouden de trein pakken van 13:20 i.p.v. 11:20 omdat die van 11:20 niet zouden halen. Het was namelijk al 10:30 en een tuktuk doet er 1 uur en 10 minuten over in de bergen. Tijdens onze wandeling naar de bushalte werden we aangehouden door een tuktuk meneer. Hij wilde ons naar het treinstation brengen, maar wij gaven aan dat we genoeg tijd hadden om de bus te pakken. De tuktuk meneer vroeg of we het erg zouden vinden als hij zou racen. Hij wilde namelijk wel een gokje wagen om de trein van 11:20 te pakken. Wij grepen deze kans en man man man… wat een baas! Hij reed volle bak (70-80km/p) door de bergen. Rahul vroeg zich of het wel zijn leven waard was. Tijdens het rijden belde de tuktuk meneer nog even naar het treinstation dat we er aankwamen. En jaja! We made it!!! Om 11:22 kwamen we aan. De treinen vertrekken, net zoals Rahul, altijd een paar minuutjes later. De trein naar Ella blijkt een van de mooiste ter wereld. Hij rijd langzaam en het uitzicht is wonderschoon. Het is heuvelachtig met rijstvelden en theeplantages. De treindeuren in Sri Lanka staan altijd open waardoor je lekker uit de trein kunt hangen of met je beentjes buitenboord kunt zitten. Naast het uitzicht was er nog een attractie, ikzelf. Door de drukte in de trein was ik genoodzaakt om in het gangpad op mijn backpack te gaan zitten. Ik zat op dat moment naast een chineesmeisje, er bleken er meer te zitten. Ineens begonnen er aantal te giechelen. Ik kwam in gesprek met het meisje naast mij. Na 30 seconden waren er 5 telefoons op mij gericht en, zoals al de chinezen doen, bleven ze maar foto’s maken. Ook bij deze chinezen moest alles direct met het thuisfront (social media) worden gedeeld. Volgens het thuisfront zou ik op Robert Pattison (de acteur van Twilight) lijken. De chinezen meisjes waren hier voor vrijwilligers werk. Ze leerde monniken en schoolkinderen Engels. Rahul en ik kwamen ook in gesprek met de begeleider. Ze wilde graag dat we met hun mee gingen en of we in de toekomst nog eens naar Sri Lanka kwamen voor vrijwilligerswerk. Wij kozen er voor om ons eigen plan te trekken aangezien hun een kant op gingen die niet op onze route lag. Na een super mooie treinreis van 4 uur aangekomen in Ella. We stappen de trein uit en zoals gewoonlijk kwamen er verschillende Sri Lakense heren en dames op ons af om een hostel aan te bieden. Een aardige vrouw trok onze aandacht. Ze had een goedkope homestay met warm water en gratis wifi. Bij een homestay verblijf je bij een gezin. We kozen om met haar mee te gaan naar haar huis middels een tuktuk. Onderweg haalde we haar dochter op van school. De vrouw woont samen met haar dochterje (9 jaar) en zoon (16 jaar) op een berg 2km van het centrum. Haar man werkt in Dubai. Het leek ons wel een mooie ervaring om bij een gezin te slapen en hadden daarom al in tuktuk besloten om bij haar te blijven slapen. Bij aankomst bij haar huis kreeg ze te horen dat haar zoon een ongeluk had gehad met een scooter. Gelukkig bleek het goed met hem te gaan. We starten ons verblijf met een kopje thee en het lezen van een schriftje. In het schriftje stonden verhalen van reizigers die voor ons bij haar hadden geslapen. Ze waren zeer positief, vooral over haar kookkunsten. Van al het reizen hadden we ook honger gekregen en we mochten van de vrouw kiezen wat we wilde eten. We kozen, op advies van de zoon, chicken curry met fried rice en vegtables. Het eten was heerlijk! Na het eten hebben we om wat adresjes gevraagd. We hadden voorgenomen om de volgende dag scooters te huren om de omgeving te verkennen. Daarnaast wilde we misschien nog een massage nemen om onze kuiten te verwennen na Adams peak. ’s Avonds hebben we nog even samen tv gekeken en zijn vervolgens gaan slapen. De volgende ochtend zijn we gestart met een door haar gemaakt ontbijtje met een prachtige uitzicht. Daarna zijn we naar haar zus gelopen om scooters te huren. Rahul had nog nooit scooter gereden hihihihi… Dit hadden we natuurlijk niet tegen haar gezegd. Onderweg naar haar zus heb ik aan Rahul uitgelegd hoe je een scooter moet starten zodat het niet zou opvallen. Bij aankomst ging het starten goed, maar daarna reed hij al gauw de modder in. Ik heb in het begin een paar keer hard moet lachen, maar Rahul leerde snel. Gedurende dag hebben we een route gevolgd die was aangeraden door onze gastvrouw. We hebben tempels, een grot, waterval en (jaja) een echte theefabriek gezien. Tussendoor zijn we meerdere keren gestopt voor het mooie uitzicht. Als lunch hebben we ‘lamprais’ op, de specialiteit uit deze regio. Het is rijst, vlees en groente langzaam gegaard in een bananenblad. Aan eind van de dag hebben we ons verwend met een massage. Dit deed wel goed na Adam’s peak. Na de massage wilde we douche daar we onder de olie zaten. In eerste instantie ging dit niet. Er kwam geen water uit de douchekop. We hadden dit gemeld bij de gastvrouw en zij is vervolgens gaan kijken naar de watertank op het dak. Het duurde 10 minuten voordat we koud water hadden. De faciliteiten waren er primitief van aard; warm water kon alleen verkregen worden door het te koken, wifi werkte niet, de woonkamer had maar 1 stopcontact waardoor de tv of de router aan kon, de TV had ook maar 1 zender en een grote boodschap kon je niet doen want deze kon je niet door spoelen. Je gaat hierdoor wel meer waarderen wat voor jouzelf thuis allemaal gewoon is. Uiteindelijk hielde we rekening met alle bovenstaande punten en compenseerde de liefde van familie en de kookkunsten van de gastvrouw alles. Na het avondeten hebben we met de kinderen carembord gespeeld. Dit is een indiaanse spelletje wat de kinderen een keer als gift hebben gehad. De jongen des huize en Rahul wonnen alles. Na een aantal spelletjes zijn we lekker gaan slapen. De volgende ochtend kregen we vroeg ons ontbijt. We wilde namelijk naar Uda walawe national park gaan om olifanten en misschien wel een luipaard te zien. Na een innige afscheid met de familie hebben we om 8:20 de bus gepakt. We moesten twee keer overstappen en kwamen tijdens de busreis in gesprek met een tweetal dames uit Amsterdam. Ze gingen ook naar Uda walla national park en hadden al het één en ander geregeld. Er zou een mannetje klaar staan bij de ingang van het park die hun zou opvangen. Wij hadden in eerste instantie voorgenomen om te overnachten en dan pas de volgende ochtend het park te bezichten. De vrouwen stelde echter voor om vandaag al het park in te gaan met hun om de kosten te drukken. Dit leek ons wel een goed plan. Bij aankomst een jeep en entreetickets geregeld en daar gingen we! Tijdens onze rit hebben we tientallen olifanten en een luipaard gezien!! De olifanten liepen soms op 10-20 meter afstand. Tijdens onze safari werden we zelfs 1x aangevallen door een olifant. Vermoedelijk wilde ze haar kroost beschermen. Onze chauffeur zag dat de olifant ons wilde aanvallen en probeerde de olifanten te imponeren door gast te geven, maar tevergeefs. We hebben een fantastische safari gehad. Eigenlijk wilde we na Uda wallawe national park nog naar Yala national park gaan om luipaarden te zien. Deze hadden we nu al gezien waardoor we hadden besloten om direct naar de kust te gaan. We zijn toen samen met de Amsterdamse dames de bus naar de kust gepakt. Zij gingen naar Tangolle en wij naar Mirissa. De busreis was weer een beleving. We moesten 3x overstappen en niemand kon Engels. We belande op een gegeven moment op een groot busstation waar niemand ons kon helpen behalve een dronkaard. Uiteindelijk heeft deze man ons wel op de goede bus gezet. We kwamen om 19:00 aan in Mirissa, alles was donker. Na goed zoeken een hostel gevonden met lege kamers. We gaan nu even rusten met onze voetjes in het zand. In Mirissa kan je ook walvissen spotten, dit staat op ons ‘to-do’ lijstje.

Jullie horen binnenkort weer van mij!