19 – 26 februari, Trekking Annapurna Base Camp (ABC)

We zijn weer terug! Na 7 dagen bloed, zweet en tranen. Na een welverdiende warme douche schrijf ik dit verhaaltje. Het is mijn eerste trekking ooit en wist daarom niet wat ik ervan moest verwachten. Ik had wel eens vaker 1 of 2 dagen gelopen door een jungle maar dit is toch echt andere koek! Het was een super mooie ervaring en ik beschrijf hem hieronder dag per dag. Bij elke dag staat de plaats waarvan ik ben vertrokken en waar ik ben aangekomen genoemd. De hoogte waarop de plaats is gelegen staat achter de plaats vermeld.

Dag 1 Naya Pul (1070) – Ghandruk (1940)

De eerste dag zijn we gestart met een goed ontbijt in Pokhara. Het was een lopend buffet en hebben ons maagje daar goed gevuld. Na een stevig ontbijt hebben we de taxi genomen naar Naya Pul, dit is een van de bekendere startpunten in het Annapurna trekking gebied. Na een half uur lopen kwamen we in het plaatje Birethani waar het eerste checkpunt was van onze trekking. Bij dit checkpunt lieten we onze trekvergunning zien die we in Pokhara hadden geregeld. Volgens de vrouw achter de tafel hadden we ook nog een Trekkings information Management System (TIMS) kaart nodig. Middels deze kaart houden ze bij of iedereen die het gebied in gaat ook het gebied uitkomt. Gelukkig konden we deze kaart op locatie aanschaffen. 500 meter verderop was het tweede en laatste checkpunt. Hier hoefde we alleen onze vergunning te laten zien. Onze trek kon nu definitief starten! De eerste paar kilometers liepen we over een verharde weg, maar al gauw moesten we kleine paadjes en trappetjes bewandelen. Het pad werd steiler en steiler en het uitzicht werd mooier en mooier! Je ziet de lokale bevolking ook aan het werk. Er wordt hier nog geoogst met een koe met rijtuig. De man loopt voorop met de koe met rijtuig en zorgt dat de groeven op de juiste plaats komen. De vrouw loopt erachter en gooit de zaadjes op de juiste plaats in de groeven. Ook zagen we een vrouw langskomen met haar kind die haar geitjes naar boven begeleiden. Je zag continue leven om je heen. Ook kom je andere trekkers tegen. Zo ook een stel die van Poonhill afkwam. Ze gaven aan dat het erg glad was op de weg naar Poonhill en vroegen of we icebreakers bij ons hadden. De vrouw liep namelijk mank doordat ze 2 keer was gevallen door het ijs. Wij hadden geen icebreakers bij maar gingen vol goede moed verder. Gedurende de tocht kregen wij alle 3 erg last van ons rug. Je loopt namelijk met +/- 6-10 kilo naar boven. Daarnaast was ik zelf nog niet 100% en had daardoor ook niet goed geslapen. Na 2 paracetamollen en ruim 6 uur lopen kwamen we om 15:30 aan op onze eindbestemming Ghandruk. Het laatste stukje was erg zwaar. Om de 30 treden namen we rust. De dorpjes zijn hier ingesteld op trekkers. De kamers zijn schoon, hebben dekens, er is een warme douche en de menu kaart is uitgebreid. We hebben bij aankomst direct gegeten en ik heb een warme douche genomen. Na het eten zijn we in gesprek geraakt met een dame genaamd Marijke. Ze komt al jaren lang in Nepal en kent dit gebied door en door. We hebben van haar veel tips gehad en ze heeft ons Nepals geleerd. Ze wilde zelf naar Poonhill maar was ziek geworden en was gestrand Ghandruk. Tijdens het eten kregen we te horen dat er vorig week een lawine was geweest en dat er 6 mensen per helikopter zijn gered. Van al deze negatieve verhalen werden wij niet blij :P. Onze ruggen waren nog niet hersteld en ik voelde mijzelf niet lekker. Hierdoor hadden we nagevraagd wat een drager/gids (oftwel porter) zou kosten. Dit zijn Nepalese mannetjes die in de bergen zijn opgegroeid en zorgen dat de toeristen boven komen. Ze wijze de weg en dragen bagage. We hadden besloten om een porter te huren. Deze kon ons ook tijdig wijze op de gevaren en onze ruggen ontlasten. We twijfelde of we hierdoor wel genoeg geld hadden. Marieke was zo lief om ons extra geld te geven. Het ontvangen bedrag heb vervolgens direct teruggestort. Na het avondmaal ben ik direct gaan slapen om mijn nachtrust te pakken.

Dag 2 Ghandruk (1940) – Chhomrong (2340)

De volgende ochtend werd ik wakker en wilde mijn tanden gaan poetsen. Ik zetten 1 stap buiten mijn deur en zag een adembenemend uitzicht. De dag ervoor was het uitzicht niet zo helder. Je zag nu een groot deel van het Annapurna gebergte. Het was voor mij de eerste keer dat ik zo’n mooi uitzicht had op een berg. Op dat moment wist ik nog niet dat we daarheen gingen lopen… hehe. Om 7:30 kregen we ontbijt en om 8:00 vertrokken we. We werden voorgesteld aan een jongen genaamd Sandid. Hij sprak voor Nepalese begrippen goed Engels en zou 1 tas voor ons dragen en ons begeleiden naar de top. De dag ervoor hadden we al onze spullen verdeeld in 2 tassen. 1 grote tas met al onze kleren en slaapspullen erin en 1 tasje met spullen die we overdag nodig hadden. Sandid droeg de grote rugtas. De trek begon met een kleine afdaling maar al gauw gingen we weer omhoog. Dit keer zagen we veel ezeltjes lopen. We kregen van Sandid te horen dat de ezeltjes worden gebruikt om ons eten en drinken naar de hogere dropjes te verplaatsen. De ezeltjes gaan echter maar tot Chhomrong (2340) de overige plaatsen kunnen alleen worden bevoorraad per porter: dit zijn Nepalese mannentjes die met grote hoeveelheden voorraden op een rug naar boven lopen. Dit ziet er vrij onmenselijk uit maar dit blijken de mensen al vanaf kinds af aan te doen voor hunzelf en de toeristen. Alles wordt naar boven getild, denk aan voedingswaarden, leidingen en wc-potten. Na een goede 6 uur lopen kwamen we aan in Chhomrong. Dit is een vrij groot plaatsje omdat hier de wegen van de Poonhill en ABC trek elkaar kruisen. Bij aankomst voelde ik mijzelf nog niet fit en heb zoveel mogelijk proberen te eten. De lokale bevolking en de toeristen eten hier meestal Dal Baht. Dit is een rijstgerecht met groente en een pittige sausje. Volgens de gidsen zou je er veel kracht uit halen. Ze hebben daarom ook de kreet: “Dal Bath Power, twentyfourhour!!” Na het eten zijn we weer bijtijds gaan slapen. Dit keer kroop ik met kleren en al in mijn slaapzak. Het was hier namelijk als een stuk kouder.

Dag 3 Ghhomrong (2340) – Dovan (2505)

Om 6:00 werd ik wakker. Je gaat hier vaak vroeg (+/- 20:00) slapen waardoor je vaker eerder wakker bent dan de wekker. Ik was duizelig en had zwaardere hoofdpijn. Al vanaf dag 1 nam ik paracetamollen maar dit keer bleef de hoofdpijn. Volgens mijn reisgidsje moet ik dan alert blijven aangezien dit een symptoom van hoogteziekte is. Om 7:30 vertrokken we richting Dovan. De duur van de tocht was korter dan verwacht. We kwamen om 14:00 aan. Dit keer hadden we geen stroom op de kamer en voor een warme douche moest je betalen. Je merkt dat hoe hoger je komt hoe duurder het wordt en je moet voor steeds meer dingen gaan betalen. Dit is overigens geheel terecht. De kosten blijven voor westerse begrippen nog steeds laag. Voor slapen betaal ik overal hetzelfde, dit is 1 euro en 50 cent. Dit is natuurlijk geen geld ;). Ze verwachten dan wel dat je dan bij hun eet en drinkt. Na het avondeten weer vroeg gaan slapen. Dit keer schrok ik om 01:00 wakker en had ontzettende hoofdpijn, duizeligheid en soms zelfs zwarte vlekken voor mijn ogen. Ik ben veel gaan drinken, heb een paracetamol genomen en heb geprobeerd te slapen. Spijtig genoeg lukte dit niet. Ik ging mezelf afvragen of ik moest gaan afdalen in de nacht. De enigste remedie tegen hoogteziekte is afdalen. Ik kon niet slapen en ben om 05:30 uit mijn bed gegaan. De hoofdpijn en duizeligheid werd gelukkig iets minder….

Dag 4 Dovan (2505) – Deurali (3220)

De volgende ochtend bij het ontbijt met de dames gesproken. Zij hadden nergens last van. Hoogteziekte is per persoon verschillend. Ik had aangegeven dat ik het per plaatjes wilde kijken of het erger werd. Als het erger werd zou ik omdraaien. We zouden deze dag maar 2 plaatjes stijgen: via Himalaya naar Deurali. Ik kreeg weinig weg bij het ontbijt en de tocht ging van start. De dames genoten van de omgeving ik was vooral gefocust op mijn ziekte. Tijdens het lopen kwamen we aapjes tegen en liepen we door een heel mooi bos. Bij aankomst in Himalaya werden mijn symptomen wonderbaarlijk minder. Misschien kwam het wel door de eerste warme chocolademelk die ik in Himalaya op had :D. Na Himalaya ging het een stuk beter en klommen we door naar Deurali. Tussen Himalaya en Deurali kwam de eerste sneeuw tevoorschijn en dus ook de eerste paadjes die glad waren. Omdat de afstand tussen Dovan en Deurali klein was kwamen we al om 12:30 aan. Hierdoor kon ik goed acclimatiseren en konden we genieten van het weer. De zonscheen zo vel dat we zelfs in ons t-shirtje buiten konden zitten. We kwamen zoals gewoonlijk weer met verschillende mensen in gesprek. Veel mooie verhalen werden gedeeld. We zaten nu op zo’n hoogte dat we de wolken onder in de bergen zagen hangen. De wolken stegen naarmate de tijd verstreek. Ik heb dit verschil mooi middels panoramafoto’s vastgelegd. Toen de zon onderging en het kouder werd ging iedereen naar binnen. Onder de tafel werd een gasbranders neergezet, hierdoor werden je voetjes lekker warm. De dames gingen na het eten naar bed. Ik bleef op met een paar gidsen, de eigenaar en enkele toeristen op. De eigenaar had de 6 mensen gered die in de lawine van vorige week hadden vastgezeten. De weg van Deurali en MPC blijkt namelijk het gevaarlijkste stukje van de trek te zijn. Dit zou ik de dag erna moeten lopen. Volgens de eigenaar moest ik mijzelf geen zorgen maken omdat de sneeuw al naar beneden was gekomen en de kans op lawines beperkt zou zijn. Ook vertelde een gids over de ervaringen van zijn vrienden die de Mount Everst meerdere malen hadden beklommen om westerlingen te helpen. Deze verhalen waren best heftig. Hij had al meerdere vrienden verloren. Om 21:00 ging ik naar mijn bedje. Voordat ik mijn lodge in ging keek ik naar boven. De sterrenhemel is hier zo helder! Zo heb ik hem nog nooit gezien.

Dag 5 Deurali (2320) – ABC (4130)

We stonden, as usual, weer vroeg op om te vertrekken. Dit keer gingen we rechtstreeks naar onze eindbestemming Annapurna Base Camp (ABC) via Mannupuchu Base Camp (MBC). De tocht begon door een vallei, zowel aan je linker- als rechterzijde zag je een enorm gebergte. Dit was vermoedelijk ook de reden waarom de gidsen de avond ervoor hadden aangeven dat dit het gevaarlijkste stukje is. De kans bestaat dat er lawine van links of rechts kan komen en je kan dan geen kant op. Na een goede 2 uur lopen kwamen we in Mannupuchu Base Camp (MBC). Hier hebben we een lekkere snicker genuttigd zodat we de laatste 2 uur konden volhouden. In Deurali adviseerde de gids om 2 bamboestokken mee te nemen om ze te gebruiken gedurende de trek. Ik was erg blij met deze stokken. Het was goed glad en de stokken gaven je extra houvast. De vrouwen hadden icebreakers. Dit waren de laatste 2 paar die verhuurd werden in Deurali. We waren in het dorpje alle lodges afgegaan. Ik en de gids liepen zonder icebreakers. Op advies van de gids had ik sokken in mijn jaszak zitten. Als het niet meer zou gaan dan kon ik deze om mijn schoenen doen als houvast. Gelukkig was dit niet nodig. Het laatste stukje van de klim was schit-te-rend! Je loopt door de sneeuw naar de top en ziet alle hoogste toppen van het annapurna gebied. Na mijn mening waren we ook in de juiste periode gaan trekken. Net voor het hoogseizoen waardoor we de drukte ontliepen en nu lag er nog sneeuw op het pad. De sneeuw gaf een enorm mooi beeld. Bij aankomst bij Annapurna Base Camp (ABC) had ik het even moeilijk met mijn hoogteziekte. Vermoedelijk kwamen mijn hersenen zuurstof te kort. Na 15 minuten stilzitten ging het weer. De uren daarna heb ik genoten van het uitzicht. Na de zonsondergang zijn we gaan eten en (weer) gaan kaarten. De dames hadden kaarten gekocht in Deurali zodat we ons konden vermaken in de nacht. Naarmate de avond naderde werden steeds meer mensen ziek. 1 Chinese dame was zo ziek dat ze in het donker (20:00) moest afdalen met haar vriendin en gids.

Dag 6 ABC (4130) - Chhomrong (2340)

Mijn nachtrust was goed. Om 6:15 stonden we op om de zonsopgang te zien. Het lijkt erop dat de bergtoppen goudkleuren bij zonsopgang. Om 07:00 namen we ons ontbijt en om 08:00 vertrokken we naar beneden. In eerste instantie zouden naar Bamboe gaan afdalen. Echter kozen we gedurende onze tocht om helemaal naar Chhomrong af te dalen. Hierdoor wonnen we een dag en onze gids wilde graag snel naar huis. Zijn moeder was ziek, zo ziek dat ze naar Pohkara moest. Gedurende onze tocht zijn we erachter gekomen dat de vader van onze gids is overleden. Hij is de enigste zoon en daarom moet hij goed zorgen voor zijn moeder. De tocht naar Chhomrong was lang, heel lang, ruim 9 uur non-stop lopen. We hielde korte pauzes zodat we op tijd zouden aankomen. Ook onze gids had het er moeilijk mee. Tijdens deze lange tocht zie je duidelijk het verschil tussen de plaatsen boven 2500mtr en daaronder. De dorpjes boven 2500mtr zijn enkel bedoeld voor trekkers. Er zijn geen huisjes of dorpjes waar de lokale bevolking leeft. Onder de 2500mtr zie je veel huisjes, kinderen, scholieren, dieren en andere mooie dingen. Bij aankomst in Chhomrong moest ik even aan Lord of de Rings denken. Je krijgt een gevoel of je in een hobbitstadje terecht komt. Het simpele leven kan zo mooi zijn: ik zag een klein meisje met haar broertje op schoot omringt door kippen en koeien terwijl de was buiten aan een lijntje hing. Onze benen waren bij aankomst helemaal verzuurd. We hebben een warme douche genomen, zijn gaan eten en vervolgens lekker op bed gaan liggen. Voordat we naar bed zijn gegaan hebben we afscheid genomen van Sandid, onze gids. Hij zou om 03:00 s’ nachts vertrekken naar zijn moeder in Ghanduk. We waren heel blij met hem en hebben dus ook een goede fooi gegeven.

Dag 7 Chhomrong (2340) – Naya Pul (1070)

De laatste dag van onze trek! Op deze dag moesten we al onze spullen weer zelf dragen. We stonden op met veel spierpijn en blaren. Na het ontbijtje vertrokken we naar beneden. Na een paar 100mtr kwam ik erachter dat ik mijn bidon was vergeten. Ik ben dus snel op en neergeklommen om mijn fles te halen. We hadden de mogelijk om nog langs warmwaterbronnen te gaan. Hier moesten we 1 uur voor omlopen en het weer was niet echt denderend. We besloten daarom om rechtstreeks naar Siwai te gaan om daar de jeep naarPokhara te nemen. Zo gezegd, zo gedaan. Het stuk, ruim 4 uur, duurde voor mijn gevoel heel lang. Bij aankomst in Siwai hebben we samen met een aantal andere trekkers de jeep naarPokhara genomen. Voordat we het Annapurna gebied hadden verlaten hebben we onszelf netjes uitgecheckt. Na 2 uur in de jeep te hebben gezeten konden we amper uitstappen. Al onze spieren waren verstijfd! Ik ben direct onder de warme douche gaan staan. Ooooo wat was dat heerlijk!! Daarna direct mijn was afgegeven en op bed gaan liggen. Ik ben mijn foto’s gaan bekijken en ben begonnen aan mijn het schrijven van mijn blog…..

De trek was zwaar maar het was het allemaal waard! Ondanks de tegenslagen met hoogteziekte geven de bergen heel veel terug. Het uitzicht, de mensen en het leven op de berg is echt een reden om naar Nepal te komen. Wie weet kom ik hier een keer terug om nog eens een trekking te doen.

Voor morgen staat er een 2 daagse rafttocht gepland. Jaja… de spiertjes hebben nog geen rust gehad en ze mogen weer ;). Ik doe dit op zo’n korte termijn omdat het weer slechter wordt. De komende 2 dagen blijft het gelukkig droog.

Tot horens!

Sander

14 – 17 februari, Kathmandu – Chitwan – Pohkara

De reis door Nepal is gestart: nieuwe avonturen, ervaringen, mensen en natuur!

In het vliegtuig van Mumbai naar Kathmandu werd ik aangesproken door Nepalees die naast mij zat. Het was een erg vriendelijk jongen van mijn leeftijd die bij Google werkte. Hij werkt vanuit huis in een klein dorpje vlak bij Kathmandu. We hadden veel gemeen, o.a. onze studieachtergrond, en hadden daarom veel gesprekstof. Tot aan de uitgang van het vliegveld heb ik met hem gepraat. Bij buitenkomst van het vliegveld vlogen verschillende Nepalezen mij aan. Ze wilde me helpen met het vinden van een hostel of boden een taxi aan. Ik wilde eerst geld pinnen en een lokale simkaart regelen. De pinautomaat werkte dit keer niet mee, mijn transactie werd afgebroken. Gelukkig had ik nog wat dollars in mijn portemonnee die ik kon inwisselen voor Nepalse rupees. Bij het loket voor het verkrijgen van een simkaart was het druk. Het verkrijgen van een simkaart is hier een hele administratieve rompslomp. Ze hebben een pasfoto nodig, een kopie van je paspoort en heel veel persoonlijke informatie. Dit komt doordat er in het verleden veel bomaanslagen zijn geweest waar men het telefoonnetwerk gebruikte om een bom te activeren. Nadat ik mijn simkaart had ontvangen ben ik per taxi naar mijn eerste hostel gegaan. Tijdens de rit heb ik gevraagd waar je de beste ‘momo’ kon eten. Dit is een Nepalees gerecht waar groeten of vlees in een deegjas is gestopt en wordt gekookt, gebakken of gefrituurd. Volgens mijn reisgids en Rahul blijkt dit super lekker te zijn. Mijn taxichauffeur heeft mij laten lunchen bij een tentje waar ze lams momo hadden. Super lekker, dit ga ik zeker vaker eten! Na de lunch zijn we naar mijn hostel gereden. Onderweg krijg je een beter beeld van de Nepalese bevolking. Nepal lijkt meer op India dan op Sri Lanka. De mensen zijn armer, dit zie je in verschillende dingen terug waaronder de infrastructuur. Tijdens de taxirit zag ik ook verschillende kinderen aan het werk in de bouw. Mijn hostel was gelegen in de wijk Thamel, de toeristenwijk. Ik sliep in een dorm en had daarom direct aanspraak met verschillende mensen. Ik ben diezelfde avond met een groep van 8 mannen gaan eten. Allemaal heren die al meerdere maanden en sommige jaren reisde. Iedereen verbleef al een langere tijd in Nepal, daar heb ik natuurlijk goed gebruik van gemaakt. Tips zijn altijd welkom! Tijdens het eten heb ik veel gelachen, de mooiste anekdotes werden gedeeld. Zo ook enkele heren die waren gaan stappen in Kathmandu en niet wisten dat ze in een homobar stonden totdat één van de heren bijna werd gezoend door een Nepalees. In het hostel had ik voor de zekerheid mijn bankrekening gecheckt. Spijtig genoeg was er wel een bedrag afgeschreven. Ik heb direct de bank gebeld en ik moest 3 dagen wachten omdat het bedrag nog in een reservering stond. Na 3 dagen zou er uitsluitsel zijn of het bedrag wel of niet definitief werd gemaakt. De volgende ochtend vertrok ik per bus om 7:00 richting Chitwan. Chitwan is een gebied in het zuiden op de grens van India en Nepal. Het staat bekend om haar natuur en wildlife. Op deze locatie wilde ik het Chitwan nationaal park bezoeken om daar de neushoorn en misschien wel een tijger in het wild te zien. De busreis was erg mooi, je rijdt door de bergen van Nepal. Het begrip wegenbelasting kennen ze hier volgens mij niet. De wegen zijn verschrikkelijk, overal gaten in de weg en vaak ongeasfalteerde wegen. Gelukkig zijn de bussen hier wel beter dan in Sri Lanka. Dit compenseert het een beetje. Bij aankomst in Chitwan stonden er weer een horde aan hosteleigenaar te wachten. Eén van de heren in Kathmandu had mij aangeraden om naar het hotel butterfly te gaan. Dus ik deed maar net of ik daar al een kamer had geboekt om de gekte te ontlopen. De kamers waren schoon en het hostel zat op een goede en mooie locatie. Om 16:00 kreeg ik een welkom wandeling. Het WWF opvangcentrum is mij getoond, de olifanten die door het WWF worden ingezet en onderzocht, de ingang van het nationaal park en de wandeling werd afgesloten de zonsondergang bij de ingang van het park. Je zag al verschillende dieren onderweg waaronder veel krokodillen en vogels. Diezelfde avond heb ik gezocht naar een groep die 2 dagen door de jungle wilde lopen. Dit blijkt de beste manier te zijn om dieren te spotten in het nationale park. Spijtig genoeg kon ik geen groep vinden om de kosten voor het inhuren van een gids te drukken. Ik zou een dag moeten wachten wat ik niet wilde. Ik heb er toen voor gekozen om de volgende dag in mijn eentje met 2 gidsen de jungle tocht te doen. In het hostel zaten nog een tweetal Nederlandse dames (Lola en Janke) waar ik die avond wat mee heb gedronken. Na een uurtje schoof er nog een Nederlandse jongen aan. Deze jongen was natuur cameraman en had o.a. gewerkt aan de film De nieuwe wildernis. De avond was erg gezellig met zijn vijven. Volgens de dames zouden de neushoorns in de nacht de rivier overstekken om het dorp in te komen om de moestuinen leeg te eten. Zij waren namelijk de avond ervoor met de hosteleigenaren neushoorns gaan spotten en hadden er 1 gezien. Paul, de cameraman, en ik wilde de neushoorns ook graag s’ nachts zien. Hierdoor gingen we om 23:00 in het pikkedonker naar de waterkant. Na een 30 minuten hadden we nog niks gespot en zijn we gaan slapen. De volgende ochtend om 07:00 stond ik klaar voor de jungletocht. Ik kreeg twee gidsen met stok en een lunch mee. In het natuurpark leven verschillende soorten vogels, herten, apen, wilde zwijnen, beren, krokodillen, neushoorns, tijgers, luipaarden en nog meer dieren. Volgens de gidsen was een stok voldoende om de dieren te weren :P. We staken de rivier per kano over om het nationale park te betreden. Het was best wel spannend, je loopt namelijk vaak door hoog riet of beboste gebieden. Het zou zo maar kunnen zijn dat er en neushoorn of tijger op 1 meter afstand is. Na twee uur lopen hadden we nog weinig gezien. De gids stelde voor om een korte lunchpauze in te lassen op een weg die door het park liep. De kans bestond namelijk dat er een dier zou oversteken. Ik had mijn sinaasappel nog niet gepeld en de gids zag al een neushoorn in de bosjes. Ik moest door mijn knieën dichter naar de neushoorn lopen en wachten totdat hij de weg overstak. Na 2 minuten stond ik oog in oog, op 6 meter, met een neushoorn. Wat een beest! We hebben verschillende foto’s genomen en soms een aantal stappen terug moeten doen daar hij zich klaar maakte om ons aan te vallen. Na 10 minuten schoot hij de bosjes weer in. Mijn tocht was toen al geslaagd, ik wilde een neushoorn zien. We hebben onze tocht vervolgd en nog veel andere dieren gezien: verschillende soorten herten, wilde zwijnen, krokodillen, slangen, apen, vogels, en nog meer neushoorns. Ik had alleen nog graag een beer willen zien. De kans was namelijk erg groot dat je de beer in deze periode van het jaar kon zien. Om 17:00 kwamen we terug bij het hostel. Na 10 uur lopen was ik bekaf. Ik ben gaan douchen en heb de foto’s bekeken. In de avond ben ik met de Nederlandse dames naar het centrum gegaan. Er was een festival aan de gang waar veel eettentjes aanwezig waren. We hebben hier verschillende lokale hapjes geproefd. We hadden de avond ervoor afgesproken om samen met Paul neushoorns te gaan spotten in de stad. Om 23:00 vertrokken we naar de rivier. En ja hoor! Voordat we bij de rivier waren stond er 1 vol in het licht onder een lantaarnpaal. We zijn hem gevolgd door de stad. Als hij langs een restaurant liep schrok iedereen op en maakte foto’s. Er was zelfs 1 man die niet voor zich keek en ineens een neushoorn voor zijn neus zag, het zal je maar overkomen :P. Ik ben lekker gaan slapen en ben de volgende dag met de Nederlandse dames naar Pokhara gegaan. Onderweg ontmoette we nog 2 andere Nederlandse dames waar nog een dag mee zijn opgeschoten in Pokhara. Pokhara is DE toeristen stad in Nepal. Alle activiteiten vinden plaats in en rond deze stad. Denk aan raften, paracelen, fietsen, trektochten en nog veel meer. Ik ben hier heen gegaan om een trektocht te doen en misschien te paracelen. Tijdens mijn verblijf in Chitwan en de busreis heb ik veel met de Nederlandse dames gepraat over trektochten. We twijfelde namelijk of we een gids nodig hadden of niet. De meeste mensen die we spraken gedurende onze reis hadden het zonder gids gedaan. Ik had mijzelf voorgenomen om niet alleen te gaan. Daarom stelde ik voor om samen te starten. Op internet en van andere mensen kreeg je wel eens horror verhalen te horen. Zo ook van Paul, hij had ook een trektocht gedaan in ons gebied. Een van de dames in zijn groep was afgevoerd naar Kathmandu omdat ze frostbite had. Haar tenen werden extreem blauw en de kans was groot dat ze 1 of meerdere van haar tenen zou verliezen. In de nacht kan het namelijk -20 worden. Na goed nadenken en wikke en wegen besloten we om het zelf te doen, zonder gids. Momenteel zijn we inPokhara en hebben we veel informatie ingewonnen. Vandaag (18 februari) hebben ons vergunning om te starten gehaald en alle benodigdheden die ontbraken gekocht: handschoenen, extra warmen kleding, zaklamp, een slaapzak die geschikt is voor tot -20 en nog een aantal andere dingen. Morgen zullen we starten met onze trek! We zullen samen de annapurna sanctuary trek gaan doen. Je loopt dan naar het annapurna base camp dat gelegen is op 4130 meter hoogte. Vervolgens zullen we het eerste stuk samen afdalen. Ik wil de annapurna sanctuary trek combineren met de Poonhill trek (3210m). Dit zou beteken dat ik op de helft van de afdaling zal afslaan en richting het westen zal gaan stijgen. De dames weten nog niet zeker of zij dit ook willen doen. De totale trek zal ongeveer 10 dagen duren. Ik vind het spannend en kijk heel erg naar uit naar morgen! De wekker staat om 5:45 en ik ga zo lekker slapen. We zullen gemiddeld 5-7 uur per dag gaan lopen. We moeten erg goed uitkijken dat we niet te snel stijgen. Je krijgt anders te maken met hoogte ziekte, dit blijkt geen pretje te zijn. De tocht zal ongeveer 10 dagen duren. Jullie zullen dus een tijdje niks van mij horen ;).

Grtjes, Sander!

9 - 13 februari Einde Sri Lanka, begin Nepal…. tijd voor de Himalaya!!

Momenteel zit ik mijn laatste hostel voor mijn vlucht richting Nepal. Iets in mijn zei dat ik toch nog een kort verhaaltje moest tikken over de gebeurtenissen van de afgelopen dagen.

Zoals gepland verbleven we 9 & 10 februari in Hikkaduwa. We hebben genoten van het strand, koude biertjes, zonsondergang en lekker eten. Tijdens deze twee dagen zijn we een gekke Rus en Oekraïner tegen het lijf gelopen. De Oekraïner woont in Hannover en ligt midden in een scheiding, zo ook de Rus. Ze zijn elkaar tegengekomen in Hikkaduwa en schieten sindsdien met elkaar op. Beide heren kwamen we regelmatig tegen bij ons vaste eettentje. Het eettentje wordt gerund door een hele lief en man en zijn vrouw. Je kan er spotgoedkoop lokaal en westers eten. De knoflook hamburger is onze favoriet! Soms aten Rahul en ik er wel 4 per persoon :P. Een minpuntje van beide heren, ze waren meestal dronken. We hebben meerdere keren met hun Red Rum gedronken. Dit is een lokale rum die naar kauwgomballen smaakt. Meestal konden we er om lachen maar enkele keren konden we ons er ook aan irriteren. Ruzie maken wilde we niet. De Oekraïense meneer is 2 meer groot en breed. Je kan hem het beste vergelijken met Arnold Schwarzenegger, zeker met zijn Duitse accent. Naast deze heren zijn we ook de dames van de safari in Uda Walawe tegenkomen. Ze liepen alleen te snel door om hoi te kunnen zeggen. Tijdens ons verblijf in Hikkaduwa hebben we ook nog een dag een scooter gehuurd. We zijn naar verschillende tempels gereden en hebben het fotomuseum bezocht van de Tsunami die hier in 2004 bijna alles heeft verwoest. Het fotomuseum was erg indrukwekkend. We zagen foto’s van lijken, verhalen van kinderen die heel hun gezin waren kwijtgeraakt of mensen die nog steeds opzoek zijn naar één of meerdere familieleden. Tijdens deze dag hebben we de scooter ook gebruikt om naar het nr. 1 restaurant van Hikkaduwa te gaan. Het was moeilijk te vinden maar bij aankomst was het zoeken zeker de moeite waard. Het is een villa met alles erop en eraan. Het eten en de service was subliem! Ze hebben ook een pooltafel waar wij lang gebruik van hebben gemaakt. Uiteindelijk hebben we hier 2x geluncht. Als we langer in Hikkaduwa waren geweest zouden we er zeker vaker naar toe zijn gegaan.

Rahul en ik wilde graag stappen Hikkaduwa en dit hebben we dus ook gedaan. Tijdens de hele reis hoorde we van verschillende mensen dat stappen in Hikkaduwa helemaal de bom zou zijn. Dit viel vies tegen. Van verschillende lokale mensen en toeristen hadden we gehoord dat het stappen elke dag in een andere tent plaatsvindt. Wij hadden vernomen dat je op maandagavond naar de strandtent Top Secret moest gaan. We zijn er heengegaan en er waren in totaal 20 mensen, een grote flop dus. Na 1 biertje hebben we de toko weer verlaten en zijn weer huiswaarts gegaan.

Door het slechte weer in Hikkaduwa hadden we besloten een dag eerder naar Colombo te gaan. Op 11 februari vertrokken om 7:50 vertrokken per trein naar Colombo. We hadden voorgenomen te gaan shoppen in Colombo. Bij aankomst in Colombo hoefde we niet meer te zoeken naar een hostel, deze hadden we van tevoren via booking.com geboekt. Bij aankomst in het hostel hebben we ons klaar gemaakt om te gaan shoppen. We wilde naar de grootste shopping mall van Sri Lanka. Volgens een medehostelbewoonster en onze reisgids zou het gaan om de shopping mall Odel. Om 10:00 vertrokken we naar Odel middels een tuktuk. Een paar honderd meter voor Odel begaf de tuktuk het. We hebben het laatste stukje moeten lopen. We hadden grote verwachtingen van het shoppen in Colombo daar het hoog stond aangeschreven in onze reisgids. Spijtig genoeg is de auteur van onze reisgids geen ervaren shopper en kent hij de definitie van een shopping mall niet. Odel blijkt een winkel te zijn die kleiner is dan onze bijenkorf of V&D in Breda. Het was dus een zware tegenvaller. We zijn binnen 20min vertrokken. Bij buitenkomst hebben we meerdere tuktuk meneren gevraagd of er een grote shopping mall in Colombo is. Volgens verschillende tuktuk meneren zou er een shopping mall zijn van 5 verdiepingen. Dit gaf ons weer een beetje hoop. Na 15 minuten in de tuktuk te hebben gezeten kwamen we aan bij de ‘grote’ shopping mall. Manmanman… ook deze tuktuk meneer weet niks van shoppen af. Het was weer een winkel kleiner dan onze bijenkorf of V&D. Dit keer had de winkel alleen maar Sri Lankaanse kleren. Alle kleren waren ‘one size fits all’ en hebben ook geen Europese pasvorm. We hadden de moed verloren en zijn gaan rondlopen door Colombo. Na 2 uur rondslenteren zijn we weer terug gegaan naar ons hostel. Daar lekker gechilled en nagedacht wat we de laatste dagen wilde doen. We hadden voorgenomen om de dag erna een mega dik hotel te boeken en diezelfde avond nog een filmpje te kijken in de bioscoop. Na goed zoeken op internet was onze keuze gevallen op een hotel Beach – all-in hotel in Negombo. Negombo is het plaatsje waar wij voor het eerst verbleven na aankomst. Het is dichtbij het vliegveld. Na het maken van de boeking zijn we opzoek gegaan naar een bioscoop. Volgens onze receptionist zou er één aan het eind van de straat gevestigd zijn. Dit klopte, echter speelde deze bioscoop alleen Bollywood films af zonder ondertiteling. We kregen het advies om naar een andere bioscoop te gaan, welke 10 minuten verder was gelegen. En inderdaad, deze draaide de Engelse film Taken 3. Misschien wel opmerkelijk, de meeste bioscopen hebben 1 zaal waar ze 4x per dag dezelfde film afspelen over meerdere weken. We waren precies op tijd, de reclame voor de film was net begonnen. De film is zeker een aanrader! De volgende ochtend zijn we vroeg naar Negombo vertrokken. We wilde namelijk zo snel mogelijk een duik nemen in het zwembad. Het hotel was heerlijk! We hadden een groot appartement met zeezicht, een grote inloop douche, een kingsize bed en heel veel stopcontacten. Jaja stopcontacten, meestal hadden we er 1 en in sommige gevallen 2. We hebben hier 2 dagen heerlijk genoten. We hebben in de avond bij het restaurantje gegeten waar we voor het eerst bij aankomst in Sri Lanka ook hebben gegeten. De vriendelijke man van het restaurant herkende ons nog ;). Het is het restaurant waar we die Duitser zijn tegengekomen. De volgende ochtend, bij het ontbijt, zijn we ook nog het Chinese homostel uit Polonnaruwa tegengekomen. Wat is Sri Lanka toch klein he :P.

Op 13 januari vertrok Rahul om 15:00 naar het vliegveld. Ik vertrok naar een nieuwe hostel om daar mijn laatste nacht in Sri Lanka door te brengen. Omdat ik alleen was had ik een dorm (slaapzaal) genomen. Je ligt dan met meerdere backpackers in een kamer. Dit maakt het goedkoper en gezelliger. Er is vaak een woonkamer waar iedereen samenkomt en waar leuke gesprekken worden gevoerd. Zo ook hier! Het hostel werd gerund door een vrouw genaamd Seetha. Ze is super vriendelijk en kookt voor een spotprijs voor iedereen. Ik heb heel de middag en avond in de woonkamer gezeten en gepraat met andere backpackers. Er was een man uit Tsjechië die veel van de wereld had gezien. Hij heeft op de meest rare plekken gewoond en gewerkt. Onder andere in een gaybar in New York. Hij verdiende daar bakken met geld door in zijn blote bas te serveren. Hij was btw gewoon hetero ;). Er was ook een Amerikaan die mij veel kon vertellen over midden Amerika (o.a. Costa Rica!). Er was een Franse dame die werkte voor het rode kruis die al 2 jaar aan het rondreizen was. Er was ook nog een Duitser, een pools koppel en een Nederlander. Super leuk! Zowat iedereen at bij het hostel. Na het eten hebben alle mannen nog een biertje gescoord bij de liquor store. Ik ben op tijd gaan slapen omdat mijn tuktuk om 02:30 naar het vliegveld vertrok. Om 06:10 ging mijn vlucht naar Nepal!!

Momenteel zit ik op het vliegveld in Mumbai (India) mijn verhaaltje af te tikken. Door de gezelligheid in het hostel was ik daar namelijk niet meer aan toegekomen. Om 14:30 kom ik aan in Kathamdu, de hoofstad van Nepal…. spannend!!!

5 – 8 februari Tissamaharama (Yala national park), Hikkaduwa

De wekker ging om 5:45 om de bus naar Tissamaharama te halen. We hadden een tuktuk meneer geregeld die ons naar het busstation zou brengen, maar deze was niet komen opdagen. Gelukkig vonden we tijdig een andere. Tijdens de busreis ben ik weer door veel locals aangesproken. Meestal spreken ze mij als eerste aan omdat ze verwachten dat Rahul een local is. Zo ook een verstandelijk gehandicapt jongentje. Hij kwam direct naar mij toe toen hij op de bus stapte. Op dat moment zat ik rechts achterin de bus naast 3 andere locals en Rahul. Hij gingen tussen mij en een andere local in zitten, ondanks dat er plaats was. Hij zette zich af met zijn voeten tegen de stoel voor mij. Hij begon in het Sri Lankees te praten, wat ik natuurlijk niet verstond, en begon mij daarna zelfs te aaien. Het was een lief jong maar ik voelde mijzelf op dat moment ongemakkelijk. Na enkele minuten verplaatsen hij zich naar Rahul en herhaalde zijn ritueel. De busreis ging door en net voor Tissamaharma stapte er een meneer in die een gesprek met ons aanging. Hij had een zus die een hostel had in Tissamaharma op een super locatie voor een spotprijs. Rahul zag het niet zitten aangezien het hostel 1 a 2 km uit het centrum lag. Hij stapte met ons uit en bood een gratis tuktuk aan naar het hostel. Ik zag de prijs wel zitten en ik vond dat we op zijn minst even een kijkje konden nemen. Nadat ik Rahul had overgehaald waren we vertrokken naar het hostel genaamd Lake Edge. Het hostel was fan-tas-tisch! Het lag aan het meer Deberawewa waar een talrijk aan planten- en diersoorten (o.a. krokodillen) leefde. Het hostel had een grote tuin met palmbomen, hangenmaten, schommelstoelen en een hek die alle dieren er van weerhield om het terrein op te komen. Het hostel wordt gerund door een gezin. De man en vrouw des huizes waren gedurende ons verblijf zeer behulpzaam en gastvriendelijk. Dit was naar mijn mening het beste hostel in Sri Lanka. Bij aankomst hebben we met de man uit de bus alle mogelijke safari’s doorsproken. Daarbij hadden we voor de volgende ochtend een safari vastgelegd naar het Yala national park. Het Yala national park is het bekendste park van Sri Lanka. Dit komt door het hoge aantal luipaarden. De kans om hier een luipaard te zien is een van de hoogste van alle nationale parken op de wereld. De rest van de middag hadden we vrij. We hebben op de hangmatten gechilled en zijn op aanraden van de gastvrouw gaan fietsen door Tissamaharma en omstreken. Wat is deze omgeving prachtig! We zijn eerst rond het meer Deberawewa gaan fietsen en zagen tientallen verschillende vogelsoorten, en buffels die in het water aan het afkoelen waren. Op een gegeven moment zagen we een kudde buffels langzaam naar de oever komen. Dit was geweldig om te zien, klinkt raar, maar je moest erbij zijn om het te ervaren. Ze lopen netjes achter elkaar met hun hoofden boven water en je ziet verschillende vogels op de rug van de buffels zitten. Na het rondje om het meer zijn we binnendoor, door verschillende dorpjes, naar het centrum gegaan. Je ziet dan hoe de mensen hier leven. Aangekomen in het centrum zijn we lekker een ijsje gaan eten. Vervolgens zijn we weer huiswaarts gegaan en om op tijd te gaan slapen. De wekker ging namelijk om 04:00! We werden om 04:30 opgehaald om op safari te gaan. De gastvrouw had voor ons 4 take-away ontbijtjes gemaakt. Rahul en ik hadden er 2 extra gevraagd aangezien wij grote eters zijn ;). De jeep had 6 plaatsen en wij waren de eerste. De kans was dus groot dat er nog meer mensen meegingen. En ja hoor, na 5 minuten rijden stopte we al. We hebben hier 20 minuten staan wachten omdat meneer en mevrouw schoorsteen zich hadden verslapen. Het was een ouder stel van Franse komaf die al kuchend in de Jeep stapte. Tijdens de gehele safari hebben meneer en mevrouw schoorsteen zeker 2 pakjes sigaretten p.p. opgerookt. Manmanman… om 4:30 s’ ochtend een aantal, in het park en zelfs tijdens mijn ontbijt in de jeep. Heerlijk! Na de vertraging van meneer en mevrouw schoorsteen ging onze reis naar de toegangspoort verder. Vijf minuten later stopte we weer. Een van onze hostelbewoners stapte de jeep in, ze waren haar vergeten. Ze vertelde dat ze ons uit de kamer had horen komen, maar ons niet had horen vertrekken. Na al deze vertraging kwamen we gelukkig nog bijtijds aan bij de ingang van het Yala national park. Zeker 50 jeeps stonden te wachten om naar binnen te gaan. Alle jeepchauffeurs stonden netjes in de rij te wachten totdat ticketloket openging. Wij hadden een fanatieke chauffeur die als een van de eerste een entreeticket wist te bemachtigen. Hierdoor waren we als een van de eerste in het park. Gedurende onze safari hebben we ontzettend veel diersoorten gezien: krokodillen, wilde zwijnen, herten, olifanten, leguanen, verschillende vogels en een jeep die vast zat in de modder ;). Jammer genoeg geen luipaard. Gelukkig hadden we deze al gezien in Uda Walawe national park. Tijdens ons bezoek in het park hebben we ons als echte rangers gedragen. We hebben goed geluisterd, gekeken naar voetafdrukken en Rahul heeft zijn verrekijker gebruikt om te dieren te spotten. Bij terugkomst hebben een aantal uur geslapen en nog wat reisverhalen met hostelbewoners uitgewisseld. Ons plan was om de volgende dag naar Hikkaduwa te gaan. Dit is een strandplaatje waar we tot rust willen komen en waar je ook verschillende activiteiten kan uitoefenen (o.a. surfen en snorkelen). We kozen om diezelfde nacht nog te vertrekken naar Hikkaduwa middels de nachtbus. De nachtbus is een stuk sneller omdat hij minder vaak stopt en het een stuk rustiger is op de weg. We kozen ervoor om de nachtbus van 04:00 te pakken. De gastvrouw was zo lief om haar man te vragen om ons af te zetten bij de juiste bushalte. De volgende ochtend, stonden we zoals afgesproken, om 03:30 klaar om naar de bushalte te vertrekken. Spijtig genoeg was de man des huizes nergens de bekennen. Om 03:45 gaven we de moed op. We dachten de bus niet meer te gaan halen. Totdat daar ineens een jongeheer verscheen. We kenden deze jongen van het restaurant. We gaven aan dat we naar de bus moesten halen en dat de man des huizes ons zou afzetten. De jongen heeft de man uit zijn bed gehaald en zijn direct vertrokken naar de bushalte. We waren op tijd! Uiteindelijk zelfs te vroeg, de bus was namelijk 30 minuten te laat. Bij aankomst van de bus was ik zo lief om de backpack van Rahul en mijzelf in de achterbak van de bus te leggen. Hierdoor stapte iedereen voor mij in de bus, zo ook Rahul. Iedereen had een zit plek, behalve ik. Ik wist dat de reis 5 uur zou duren en ik stilstaan vind ik vreselijk. Het duurde 2,5 uur voordat ik zat. De bus was continue overvol, en dan ook echt overvol. Je stond zo dicht op elkaar dat je niet om kon vallen. Je benen strekken kon dus ook niet. Op een gegeven moment zag ik het niet meer zitten. Ik wilde uitstappen en een taxi pakken. Gelukkig was er een dame zo lief om mij een plaats aan te bieden. Oh oh oh… wat was ik op dat moment gelukkig. Rahul had ondertussen al lekker bijgeslapen. Na nog eens 2,5 uur kwamen we aan in Hikkaduwa. We hadden ons goed voorbereidt: we hadden een top 3 lijstje gemaakt met hostels waar we de laatste dagen van onze vakantie wilde overnachten. Bij aankomst hadden we een tuktuk meneer aangehouden en gevraagd of hij alle 3 de hostels wilde laten zien. In eerste instantie wilde hij dit niet omdat hij ons natuurlijk naar hostels wilde brengen waar hij provisie kreeg. Uiteindelijk hebben 8 hostel bekeken omdat de meeste vol waren en enkele te vies om te verblijven. We zitten momenteel in een heel chill hostel net iets verder (200m) van het strand. We horen de vogeltjes heel de dag door fluiten. Bij aankomst ben ik eerst op bed gaan liggen. Ik moest uitrusten van de reis. Daarna zijn we het stadje gaan verkennen. We zijn van plan hier te gaan snorkelen, stappen en misschien ook te surfen. Momenteel zijn er al 2 dagen voorbij gegaan. We hebben veel op het strand gelegen en Rahul heeft voor het eerst gesnorkeld. Je ziet hier koraal, veel verschillende soorten vissen, en ja, ook super grote schilpadden! We zullen in dit stadje blijven tot aan het eind van onze vakantie. Op 12 februari zullen we naar Colombo (hoofdstad) afreizen om nog een dagje te shoppen. Op 13 februari, de laatste dag van onze vakantie, gaan we langs de school van de vrouw die we hadden ontmoet in de trein naar Ella. Het is de vrouw die de Chinese tieners bij had die vrijwilligerswerk verrichten. Gedurende onze reis heb ik contact gehad met haar middels whats app. De komende dagen gaat er niet veel meer gebeuren wat benoem waardig is op deze blog. Ik verwacht daarom ook geen nieuwe verhaaltje meer gedurende onze reis in Sri Lanka. Hopelijk hebben jullie genoten van onze reisverhalen en jullie horen weer van mij in Nepal!!

Groetjes, Rahul & Sander

2 – 4 februari Mirissa & Galle

We hadden sinds lange tijd eens niet de wekker gezet. Om 8:00 werd ik wakker en Rahul gauw daarna om 9:30. We zijn de dag gestart met het navragen van de tarieven voor het spotten van walvissen en hebben onze vuile was afgegeven voor een wasbeurt. Tussendoor hebben we een lekker lokaal ontbijtje genuttigd. We zijn rond 11:00 richting strand gegaan en zijn er niet meer afgekomen voor 18:00. Mirissa is een schilderachtig kustplaatjes met een prachtig strand. Iedereen is relaxt, de palmbomen hangen boven je hoofd en verschillende mensen zijn aan het surfen. We wilde hier een dagje opladen en hebben daarom ook weinig gedaan, behalve biertjes gedronken op het strand. Na de nodige uurtjes te hebben vertoefd op het strand hebben we het walvissen spotten vastgelegd. We waren verrast dat de kosten lager uitkwamen dan in onze reisgids. Meestal komen deze hoger uit omdat het boekje al een paar jaartjes oud is. We kregen te horen dat we de volgende ochtend om 6:30 klaar moesten staan. We hebben ons vervolgens opgefrist voor het avondprogramma: lekker vis eten en Lion beer drinken (het beste lokale biertje hier). We hadden voor 4 man vis besteld en alles ging op! Na het eten zijn we gaan slapen. Om 6:00 ging de wekker en om 6:30 stond er tuktuk klaar om naar de boot te brengen. Er lagen meerdere boten in de haven en de toeristen stroomden toe. Voordat de boot vertrok bood een van de bemanningsleden pilletjes aan voor zeeziekte. Dit was de eerste keer dat dit gebeurde tijdens al mijn boottochtjes in het buitenland. Achteraf was dit goed te begrijpen. We vertrokken richting zee, welke erg ruig was. Je moest zitten en jezelf goed vasthouden, anders viel je op of schoof je over het dek. De tocht duurde ruim 2 uur voordat we op locatie waren waar de walvissen mogelijk zouden zitten. De kust was al lang niet meer in zicht, je zag alleen maar zee om je heen. Na 4 uur op zee hadden we nog geen walvis gezien en gingen alweer richting de haven gegaan. We hadden het gevoel dat we die dag geen walvis meer zouden zien. Totdat we meerdere boten op 1 locatie zagen liggen. Volgens onze kapitein hadden ze een staart van blue whale gezien. Wij geloofde er in eerste instantie niks van. Ze hadden namelijk een walvisgarantie afgegeven: geen walvis is niet betalen. Uiteindelijk loonde het wachten! Een blue whale kwam boven water… man man man, wat een beest! Het was maar 5 seconden, maar dit kan ik weer afvinken van mijn bucket-list. Volgens de kapitein zwemt de blue whale in koppels of alleen. Dit was een mannetje die alleen zwom. Volgens de kapitein zou hij weer na 20 a 25 minuten boven water komen. En ja hoor, daar kwam hij. Weer mochten we 5 seconden genieten. De kapitein gaf, nadat de blue whale voor de tweede keer boven kwam, aan weer naar de kust te gaan. Dit was voor mij een reden om naar de toilet te gaan. Ik liep naar de achterkant van het dek en zag meerdere mensen zitten die goed zeeziek waren. Gedurende onze vaart hebben we meerdere mensen naar de achterkant van het dek zien gaan maar nooit beseft waarom. Na nog eens 1,5 uur varen kwamen we aan bij de haven. Eén van de bemanningsleden kwam naar ons toe. We moesten pas betalen als we op wal stonden omdat we de helft minder hoefte te betalen dan de rest. Onze navraagactie had dus geholpen. We hadden voorgenomen om na het walvis spotten te gaan winkelen in een plaatsje dicht bij Mirissa. Dit bleek echter geen goed idee omdat het al erg laat was en volgens de receptionist van ons hostel was het een nationale feestdag waardoor veel winkels dicht waren. We hadden daarom besloten niet meer te gaan winkelen, maar om lekker te gaan lunchen en het e.e.a. te plannen voor de komende dagen. De lunch was weer een ervaring op zich. We aten bij een lokaal tentje, een klein hutje met golfplaten en plastic stoelen. Het was erg druk waardoor het lang duurde voordat we eten kregen. Verschillende mensen zaten al te zuchtte en te klagen, maar Rahul en ik maakte ons niet druk. Verschillende oude mannen in speedo zwembroeken kwam voorbij. Eén stond letterlijk met zijn zaakje in de keuken boven de kookplaat commentaar te leveren. Een andere zat bijna in het gezicht van een gast. Wij vonden het niet normaal. Je zag gewoon dat de lokale bevolking niet wist hoe om te gaan met onbeschofte westerlingen. Sommige mensen kunnen zich spijtig genoeg niet aanpassen aan de gewoontes van een ander land. Na de lunch hebben we de planning doorgesproken, foto’s online gezet en weer lekker vis gaan eten met een Lion bier. De volgende ochtend zijn we vertrokken naar Galle. Dit is een plaatjes dat omringd is door een fort welke gebouwd is door onze voorvaders (jaja the dutchies!). Bij binnenkomst in het fort denk je niet aan Sri Lanka. Het lijkt meer op Italië. We hadden een hostelletje gevonden en zijn lekker gaan rondslenteren. Je hebt hier leuke winkeltjes en restaurantjes. Het avond eten is wel noemenswaardig. Het was een maaltijd van 10 verschillende curry’s, heerlijk! Rahul at zijn maaltijd, zoals gewoonlijk bij een rijstmaaltijd, met de hand. Dit heeft hij vanuit huis meegekregen en zo eet de lokale bevolking hier ook. Naast ons zaten Franse toeristen die hun mening gaven over het feit dat Rahul met zijn hadden at. Het mooie is dat Rahul vloeiend frans spreekt. Rahul kon er om lachen en maakte zich niet druk ;). Momenteel liggen we op bed in onze hostel in Galle. Morgen vertrekken we naar Tissamaharama. Vanuit deze plaats willen we safari’s boeken naar een tweetal nationalen parken. Hopelijk spotten we hier weer een aantal mooie dieren!

29 januari – 1 februari Ella & Uda walawe national park

Jaja.. we hebben de pelgrimstocht overleefd, onze spieren branden nog na! Het was zeker de moeite waard. We zijn weer een ervaring rijker. Om 1:30 ging de wekker. De dag ervoor hebben we zoveel mogelijke uren geslapen om onze rust te pakken. Tijdens de wandeling naar het startpunt konden we Adams peak op de berg al zien liggen. De route is aangegeven met lichtjes. De tocht begon met kleine treden maar al gauw werd het steiler en steiler en de treden hoger en hoger. De toch naar boven duurde in totaal 3 uur. We hadden voorgenomen, op advies van de receptionist, om zo min mogelijk stops te maken. Uiteindelijk hebben we meerdere stops moeten maken. Bij de laatste 1000 treden hadden we om de 5 minuten een korte pauze. Na 5 liter vocht verlies waren we boven aangekomen. Iedereen had op dat moment vesten, jassen, mutsen en handschoenen aan, sommige zelfs dekens over hun heen. Wij hadden het nog warm zat van de klim. Na 5 minuten koelde we af waardoor ook wij al onze warme kleding aantrokken. Het was op dat moment 5:00 uur. De zon zou om 5:30-6:00 opkomen. Dit was uiteindelijk 6:30. Spijtig genoeg was het te bewolkt om de zonsopgang goed te zien. Wij hebben echter wel genoten van de sfeer op de berg, het uitzicht en het resultaat dat wij hadden neergezet. We hebben gedanst, met locals gepraat, gelachen en samen met hun onder een warme dekkens gezeten. Om 7:00 zijn we gaan afdelen. Op 2/3 van de afdaling hadden we het echt gehad, alles deed pijn. Uiteindelijk kwamen we om 8:45 aan in ons hostel. Na een warme douche hebben wij ontbeten en wilde we de bus pakken naar het treinstation. We zouden de trein pakken van 13:20 i.p.v. 11:20 omdat die van 11:20 niet zouden halen. Het was namelijk al 10:30 en een tuktuk doet er 1 uur en 10 minuten over in de bergen. Tijdens onze wandeling naar de bushalte werden we aangehouden door een tuktuk meneer. Hij wilde ons naar het treinstation brengen, maar wij gaven aan dat we genoeg tijd hadden om de bus te pakken. De tuktuk meneer vroeg of we het erg zouden vinden als hij zou racen. Hij wilde namelijk wel een gokje wagen om de trein van 11:20 te pakken. Wij grepen deze kans en man man man… wat een baas! Hij reed volle bak (70-80km/p) door de bergen. Rahul vroeg zich of het wel zijn leven waard was. Tijdens het rijden belde de tuktuk meneer nog even naar het treinstation dat we er aankwamen. En jaja! We made it!!! Om 11:22 kwamen we aan. De treinen vertrekken, net zoals Rahul, altijd een paar minuutjes later. De trein naar Ella blijkt een van de mooiste ter wereld. Hij rijd langzaam en het uitzicht is wonderschoon. Het is heuvelachtig met rijstvelden en theeplantages. De treindeuren in Sri Lanka staan altijd open waardoor je lekker uit de trein kunt hangen of met je beentjes buitenboord kunt zitten. Naast het uitzicht was er nog een attractie, ikzelf. Door de drukte in de trein was ik genoodzaakt om in het gangpad op mijn backpack te gaan zitten. Ik zat op dat moment naast een chineesmeisje, er bleken er meer te zitten. Ineens begonnen er aantal te giechelen. Ik kwam in gesprek met het meisje naast mij. Na 30 seconden waren er 5 telefoons op mij gericht en, zoals al de chinezen doen, bleven ze maar foto’s maken. Ook bij deze chinezen moest alles direct met het thuisfront (social media) worden gedeeld. Volgens het thuisfront zou ik op Robert Pattison (de acteur van Twilight) lijken. De chinezen meisjes waren hier voor vrijwilligers werk. Ze leerde monniken en schoolkinderen Engels. Rahul en ik kwamen ook in gesprek met de begeleider. Ze wilde graag dat we met hun mee gingen en of we in de toekomst nog eens naar Sri Lanka kwamen voor vrijwilligerswerk. Wij kozen er voor om ons eigen plan te trekken aangezien hun een kant op gingen die niet op onze route lag. Na een super mooie treinreis van 4 uur aangekomen in Ella. We stappen de trein uit en zoals gewoonlijk kwamen er verschillende Sri Lakense heren en dames op ons af om een hostel aan te bieden. Een aardige vrouw trok onze aandacht. Ze had een goedkope homestay met warm water en gratis wifi. Bij een homestay verblijf je bij een gezin. We kozen om met haar mee te gaan naar haar huis middels een tuktuk. Onderweg haalde we haar dochter op van school. De vrouw woont samen met haar dochterje (9 jaar) en zoon (16 jaar) op een berg 2km van het centrum. Haar man werkt in Dubai. Het leek ons wel een mooie ervaring om bij een gezin te slapen en hadden daarom al in tuktuk besloten om bij haar te blijven slapen. Bij aankomst bij haar huis kreeg ze te horen dat haar zoon een ongeluk had gehad met een scooter. Gelukkig bleek het goed met hem te gaan. We starten ons verblijf met een kopje thee en het lezen van een schriftje. In het schriftje stonden verhalen van reizigers die voor ons bij haar hadden geslapen. Ze waren zeer positief, vooral over haar kookkunsten. Van al het reizen hadden we ook honger gekregen en we mochten van de vrouw kiezen wat we wilde eten. We kozen, op advies van de zoon, chicken curry met fried rice en vegtables. Het eten was heerlijk! Na het eten hebben we om wat adresjes gevraagd. We hadden voorgenomen om de volgende dag scooters te huren om de omgeving te verkennen. Daarnaast wilde we misschien nog een massage nemen om onze kuiten te verwennen na Adams peak. ’s Avonds hebben we nog even samen tv gekeken en zijn vervolgens gaan slapen. De volgende ochtend zijn we gestart met een door haar gemaakt ontbijtje met een prachtige uitzicht. Daarna zijn we naar haar zus gelopen om scooters te huren. Rahul had nog nooit scooter gereden hihihihi… Dit hadden we natuurlijk niet tegen haar gezegd. Onderweg naar haar zus heb ik aan Rahul uitgelegd hoe je een scooter moet starten zodat het niet zou opvallen. Bij aankomst ging het starten goed, maar daarna reed hij al gauw de modder in. Ik heb in het begin een paar keer hard moet lachen, maar Rahul leerde snel. Gedurende dag hebben we een route gevolgd die was aangeraden door onze gastvrouw. We hebben tempels, een grot, waterval en (jaja) een echte theefabriek gezien. Tussendoor zijn we meerdere keren gestopt voor het mooie uitzicht. Als lunch hebben we ‘lamprais’ op, de specialiteit uit deze regio. Het is rijst, vlees en groente langzaam gegaard in een bananenblad. Aan eind van de dag hebben we ons verwend met een massage. Dit deed wel goed na Adam’s peak. Na de massage wilde we douche daar we onder de olie zaten. In eerste instantie ging dit niet. Er kwam geen water uit de douchekop. We hadden dit gemeld bij de gastvrouw en zij is vervolgens gaan kijken naar de watertank op het dak. Het duurde 10 minuten voordat we koud water hadden. De faciliteiten waren er primitief van aard; warm water kon alleen verkregen worden door het te koken, wifi werkte niet, de woonkamer had maar 1 stopcontact waardoor de tv of de router aan kon, de TV had ook maar 1 zender en een grote boodschap kon je niet doen want deze kon je niet door spoelen. Je gaat hierdoor wel meer waarderen wat voor jouzelf thuis allemaal gewoon is. Uiteindelijk hielde we rekening met alle bovenstaande punten en compenseerde de liefde van familie en de kookkunsten van de gastvrouw alles. Na het avondeten hebben we met de kinderen carembord gespeeld. Dit is een indiaanse spelletje wat de kinderen een keer als gift hebben gehad. De jongen des huize en Rahul wonnen alles. Na een aantal spelletjes zijn we lekker gaan slapen. De volgende ochtend kregen we vroeg ons ontbijt. We wilde namelijk naar Uda walawe national park gaan om olifanten en misschien wel een luipaard te zien. Na een innige afscheid met de familie hebben we om 8:20 de bus gepakt. We moesten twee keer overstappen en kwamen tijdens de busreis in gesprek met een tweetal dames uit Amsterdam. Ze gingen ook naar Uda walla national park en hadden al het één en ander geregeld. Er zou een mannetje klaar staan bij de ingang van het park die hun zou opvangen. Wij hadden in eerste instantie voorgenomen om te overnachten en dan pas de volgende ochtend het park te bezichten. De vrouwen stelde echter voor om vandaag al het park in te gaan met hun om de kosten te drukken. Dit leek ons wel een goed plan. Bij aankomst een jeep en entreetickets geregeld en daar gingen we! Tijdens onze rit hebben we tientallen olifanten en een luipaard gezien!! De olifanten liepen soms op 10-20 meter afstand. Tijdens onze safari werden we zelfs 1x aangevallen door een olifant. Vermoedelijk wilde ze haar kroost beschermen. Onze chauffeur zag dat de olifant ons wilde aanvallen en probeerde de olifanten te imponeren door gast te geven, maar tevergeefs. We hebben een fantastische safari gehad. Eigenlijk wilde we na Uda wallawe national park nog naar Yala national park gaan om luipaarden te zien. Deze hadden we nu al gezien waardoor we hadden besloten om direct naar de kust te gaan. We zijn toen samen met de Amsterdamse dames de bus naar de kust gepakt. Zij gingen naar Tangolle en wij naar Mirissa. De busreis was weer een beleving. We moesten 3x overstappen en niemand kon Engels. We belande op een gegeven moment op een groot busstation waar niemand ons kon helpen behalve een dronkaard. Uiteindelijk heeft deze man ons wel op de goede bus gezet. We kwamen om 19:00 aan in Mirissa, alles was donker. Na goed zoeken een hostel gevonden met lege kamers. We gaan nu even rusten met onze voetjes in het zand. In Mirissa kan je ook walvissen spotten, dit staat op ons ‘to-do’ lijstje.

Jullie horen binnenkort weer van mij!

26-28 januari Polonnaruwa, Sigirya & Kandy

De wekker ging om 7:00 om netjes op tijd te zijn voor de lokale bus naar Polonnaruwa. Polonnaruwa was tot 800 jaar geleden de hoofdstad van Sri Lanka en is meer dan 1000 jaar oud. Volgens de Loney Planet nr 1 van het noorden. De busreis duurde ruim 3 uur. Tijdens deze reis ontmoeten we 2 mannelijke chinezen. Eén van de chinezen kwam gedurende de busreis meerdere malen met zijn telefoon naar mij toe. Hij gebruikt zijn telefoon om zinnen te vertalen omdat hij zelf geen Engels kan. Hij vroeg middels zijn telefoon of ik een signaal kon geven als we bij, een voor mij onbekende plaats, waren. Ik probeerde duidelijk te maken dat ik de plaats niet kende, maar dit begreep hij niet. Volgens Rahul moest ik mij niet druk maken. Gedurende de reis hebben de chinezen zich echt als chinezen gedragen: alles moest op de foto. Aangekomen in Polonnaruwa stapte zowel de chinezen als wijzelf uit. Gelijk kwamen er 5 Sri Lankaanse mensen op ons af om een hostel aan te bieden. Wij hadden na grondig onderzoek in onze reisgidsen en internet voorgenomen om naar hostel Samudra guesthouse te gaan. Voordat we wegliepen kwam de chinees weer met zijn telefoon aan: ‘can we go with you’. Na goed overleg met Rahul hebben we middels gebarentaal laten weten dat het goed was. Nu sliepen zowel de chinezen als wijzelf in Samudra guesthouse. Ze vroegen of ze mee konden lunchen. Dit leek ons wel een leuk idee. In de lonely planet had ik gelezen dat je Polonnaruwa het beste per fiets kan bezichtigen. Daarom had ik voor de lunch 4 fietsen geregeld. We zijn samen gaan lunchen en hebben middels google translate met elkaar gecommuniceerd. De heren zijn een koppel, beide 62 jaar oud en zijn met pensioen. Tijdens het eten bood een van de chinezen Wifi aan. Ze hebben een kastje bij waar je overal Wifi hebt, super naaaaaice! Zij deelde alles direct met het thuis front. Rahul en ik hebben tijdens de lunch wat af gelachen. Ze bestellen eten vanaf plaatjes, welke niet van het hotel zelf zijn. Ze eten dichter op hun bord dan ik (Sander) en slurpte zo hard dat ik de slappe lach kreeg. Rahul maakte zich daarom echter wel druk. Volgens hem, kan dit niet bij een restaurant. Na de lunch zijn we met zijn 4 Polonnaruwa gaan bezichtigen per fiets. Super mooie ruïnes, mooier dan Anuradhapura. Na een uur of 4 waren we klaar. We hebben ons vervolgens opgefrist en zijn bij een lokaal eettentje gaan eten. We kregen gehakte roti met groenten en kip. Super lekker! Tijdens het eten hadden we besloten om de volgende dag naar Kandy te gaan via Sigiriya met taxi of tuktuk. Er gebeurde alleen iets vreemd tijdens het eten. Er kwam een man naar ons toe die ons wilde helpen. Hij bood naar onderhandelen een tuktuk aan voor 3500 roepies. We accepteerde dit aanbod omdat ons guesthouse 6000 roepies aanbod. We hadden er zelf alleen een heel slecht gevoel bij. We kende de man niet, hij wist waar we overnachten, hij ging heel snel met het bedrag naar beneden en wilde niet afspreken voor ons hostel. Door dit slechte onderbuik gevoel hadden we besloten om de tuktuk niet te nemen maar de taxi van ons guesthouse. Zo gezegd zo gedaan! Na het eten zijn wij direct gaan omdat de wekker om 6:00 ging. We wilde vroeg bij Sigirya zijn om de drukte en de zon te mijden. Sigirya staat op de wereld erfgoedlijst. Het is een complex dat bestaat uit een lusthoven die omgeven zijn door muren en grachten en, boven op de rost, een citadel. Tijdens de aankomst was ik niet op de hoogte dat je deze rost ook kon beklimmen. Misschien was dat maar goed ook, met mijn hoogtevrees. Het zijn metalentrappetjes, soms ook halve, die je moet beklimmen. Gedurende de klim heb ik daar waar mogelijk de leuningen aan beide kanten vast. Rahul moest hier meerdere malen om lachen aangezien andere toeristen hier last van hadden. Uiteindelijk was het allemaal waard. Man man man…! Wat is dit mooi! Alleen deze bezienswaardigheid is al een reden om naar Sri Lanka te gaan. Na verschillende foto’s en selfies zijn we weer naar benden gegaan. Per taxi vertrokken naar Dambula om daar de bus te pakken naar Kandy. Voordat we met de bus vertrokken hebben we bij een lokaal restaurantje gegeten. We hadden gewoon besteld wat er bij de buurman op tafel stond. We kregen verschillende curry ’s met een soort van rijst. Het was het lekkerste en ook heetste eten in Sri Lanka tot nu toe! De vrouw bracht tussen door nog meer lekkernijen. Dit alles voor nog geen 4 euro ;). Na een volle maag vertrokken we naar Kandy. Kandy is een grote en toeristische stad in het midden van Sri Lanka. Het staat bekend om een groot meer gelegen aan de stad, de thee plantages, vogels en de Dalada Maligawa (Tempel van de Tand), waar een hoektand van boeddha bewaard zou worden. Volgens de Duitser, die we ontmoet hadden in Negombo, had je in Kandy een paraplu nodig voor de vogelpoep. Dit viel uiteindelijk reuze mee. Bij aankomst per bus een hele aardige tuktuk meneer tegen het lijf gelopen. Deze heeft ons 5 verschillende hostels laten zien. De beste, met goed wifi voor mijn vriendinnetje omdat ik deze nog niet heb kunnen spreken :p, hebben we genomen. De tuktuk meneer bod aan om ons de volgende dag voor een mooi prijsje alles te laten zien wat op ons ‘wishlist’ stond. Natuurlijk was dit prijsje voor ons niet mooi genoeg, want wij zijn arme studenten :P! Uiteindelijk was het prijsje mooi genoeg. Het was 16:00 waardoor we nog op tijd konden zijn om de hoektand van boeddha te zien. De hoektand ligt in een tempel achter een luikje. Dit luikje gaat 3x per dag open tussen bepaalde tijdstippen. Voorgaand aan de opening is er een ceremonie. Wij waren netjes op tijd voor de ceremonie. Om 18:30 ging het luikje open, wat een gekkehuis onstond er toen! Iedereen wil een foto maken van de hoektand. Dit willen ze allemaal tegelijk terwijl het luikje is misschien 70x60cm groot is. Volwassen mannen, van mijn vaders leeftijd, waren letterlijke aan het schelden en er ontstond zelfs een handgemeen. Wij vonden het maar respectloos in een tempel. We hebben de hoektand gezien en zijn vervolgens weer vertrokken naar ons guesthouse. De volgende ochtend stond onze tuktuk meneer om 7:00 klaar. We hadden onze ‘wishlist’ gemaakt: botanische tuin, thee plantage en fabriek, houtsnijwerken, viewpoint, spice garden, lokale bakkerij (deze zagen we namelijk veel bij aankomst) en nog een aantal punten. We begonnen met de bakkerij als ontbijt. Vervolgens gingen we naar de theefabriek, wat een poppenkast was! Rahul en ik konden er wel om lachen. Het was een (nep) fabriek welke ze hadden opgezet om toeristen te misleiden. We kregen een korte rondleiding met een uitleg hoe thee werd geproduceerd. Al gauw hadden Rahul en ik door dat machines niet meer draaide en daar nooit hebben gedraaid. Er liepen mensen die net als of deden. Er werd dan bijvoorbeeld ineens een machine aangezet voor ons. De uitleg zelf was interessant maar de poppenkast eromheen hoefde voor ons niet. Na een lekkere gratis thee hebben we ons reis voorgezet. De hadden de thee plantage, houtsnijwerk en de botanisch tuin bezocht. De botanisch tuin stond hoog aangeschreven op tripadvisor (reiswebsite). Onze oude studentenkaart en OV chipkaart werkten prima om studenten korting te krijgen J. We hadden van tripadvisor vernomen dat je er veel insecten en reptielen zouden zijn. Dit bleek bij aankomst echter niet zo te zijn. De gemiddelde leeftijd was 60 jaar, had een hoed op en verrekijker om hun nek. We vielen op :P. Gelukkig zagen we nog een wilde slang. Volgens onze tuktuk meneer zou je 3 uur doen over de botanisch tuin. Wij deden het in 45 min, hihi. Na de tuin zijn weer lokaal gaan eten. Het was zo heet dat Rahul aangaf dat een gemiddelde tata (oftewel hollander) dit niet aan zou kunnen. Na de lunch zijn we naar adawattakelle sanctuary gegaan. Een oerwoud waar je doorheen kan lopen. Dit was het diepte punt van de dag. We moesten 5km lopen en zagen niks. Er was ook geen 1 andere toerist. De weg op de bordjes stond slecht aangegeven waardoor we zelfs verdwaalde. We moesten op dat moment even aan Panama denken. Er waren ook veel afgronden. Uiteindelijk zijn we aan het einde van de dag heelhuids aangekomen bij onze hostel. Morgen gaan we naar Adams peak om de volgende morgen de pilgrimtocht te bewandelen. Dit kan alleen tussen december en mei. Je loopt dat om 02:00 ’s nachts 5200 treden naar de top van een berg. We hopen dan voor zonsondergang boven te zijn. Volgens de reisgidsen komt dan het zwaarste deel. Je moet weer naar beneden….

In het volgende verhaaltje zullen jullie horen hoe we zijn afgetakeld ;).

23, 24, 25 januari – Negombo & Anuradhapura

Hierbij mijn eerste verhaaltje vanuit Sri Lanka!

Om 11 uur stond onze vlucht gepland van Amsterdam naar Colombo, de hoofdstad van Sri Lanka. Om 7:00 wilde ik (Sander) vertrekken van huis. Rahul zou afgezet worden door zijn vader. Natuurlijk gaf ik deze tijd niet door aan Rahul, maar een half uur eerder aangezien hij nog nooit op tijd is gekomen. Zoals gewoonlijk beloofde hij om dit keer op tijd te zijn. En ja hoor, hij was weer te laat. Gelukkig had ik het goed ingeschat, waardoor hij voor 7:00 aankwam. Mijn lieve vriendinnetje bracht ons naar Schiphol. Naar een innige afscheid met een dikke knuffel en kus laat ik haar 6 weken achter. Jullie moeten heel goed voor haar zorgen!

Nog geen paar uur onderweg en het eerste probleem deed zich al voor: Rahul was zijn telefoon kwijt. Zijn tas werd helemaal ondersteboven gehaald en na een paar belletjes kwamen we er achter dat hij nog op de achterbank lag. Gelukkig had Rahul zijn werk telefoon nog bij. Deze zal hij dus gebruiken tijdens de reis. De reis vliegreis verliep goed, via Frankfurt naar Colombo. Aangekomen op het vliegveld merkte we gelijk het temperatuurverschil. Het is hier 30+ graden. We gingen opzoek naar een taxi en Rahul wilde het regelen. Man man man…. wat kan die afpingelen, ik ben er niks bij. Deze man geeft mij aardig wat bijlesjes. De hele trukendoos gaat open. Na flink afpingelen hadden we een taxi geregeld. We kwamen om 6:00 aan bij ons hostel in Negombo, deze hadden we vooraf al geboekt. Na een welbekende ‘powernap’ werden we wakker om 10:00 door de wekker. We wilde op het strand bijkomen. Na een koude douche onze spullen gepakt om naar het strand te gaan. Op het strand was het te warm om te liggen waardoor we Negombo centrum zijn gaan verkennen. Negombo is een vissersplaatjes aan het strand. We hebben enkele kerken, een fort en de vismarkt gezien. De mooiste bezienswaardigheden waren de mensen in Negombo. Hier bestaat de echte ambacht nog. Mensen hebben hun eigen winkeltje en maken/repareren schoenen, potten, boten en/of motorvoertuigen. We hebben samen met de lokale bevolking uit kokosnoten gedronken. Het hoogtepunt van de dag was de dubbeldate. Tijdens de lunch werden we, bewust door de ober, aan een tafeltje gezet bij twee Sri Lakense meisjes. Ze voelde zich erg ongemakkelijk en waren verlegen. We gingen met ze in gesprek en ze vonden het stiekem wel leuk. Er werd veel gegiecheld aan de tafel. Na de verkenningstocht door Negombo zijn we naar onze kamer gegaan om of af te koelen. We hebben onszelf opgefrist en het beste visrestaurant proberen te vinden in onze reisgidsen en op het internet. Dit resulteerde in het restaurant Kamlo. Hier hebben Rahul en ik spicey Krab en Garnalen besteld, super lekker! Tijdens ons eten werden we gestoord door een ‘echte’ backpacker, zo een met een yogabroek, losse bloes en één bandana op zijn hoofd. Na enkele zinnen uitgewisseld te hebben kwam hij ongevraagd naast ons zitten. Na een paar goede gesprekken keek hij letterlijk het eten van ons bord. Rahul was min of meer klaar met eten, dit merkte hij direct op, waarna hij vroeg of hij de rest mocht hebben. Rahul gaf aan dat het mocht. Het was een jonge uit Duitsland die zijn baan had opgezegd om lang te kunnen reizen. Hij was momenteel al 1 jaar en 3 maanden onderweg. Na het eten hebben we onze wegen gescheiden. Het was al laat en moesten ons vervoer naar het noorden nog regelen. We wilde naar Anuradhapura gaan. Uiteindelijk hebben we een tuktuk geregeld die ons in 45 min. bij een nabijgelegen treinstation zou afzetten om vervolgens de trein te pakken. Zo gezegd, zo gedaan. De wekker ging om 6:00. Rahul was natuurlijk weer wat later, maar mijn wekker hield hier rekening mee ;). Tijdens de tuktuk rit heeft hij ons verschillende plantages laten zien: rubber, ananas en rijst. De treinreis verliep goed. De reis duurde wel vier uur, maar als je veel slaapt vliegt de tijd voorbij ;). We kwamen om 12:00 aan in Anuradhapura. In eerste instantie wilde we lopend een hostel vinden, maar we kwamen er al snel achter, dat het centrum (te) ver lopen was. We namen een tuktuk en hebben verschillende hostel gezien en kozen onze favoriet. De tuktuk driver deed ons een aanbod. De kosten van een ticket om toegang te krijgen tot alle bezienswaardigheden in Anuradhapura is 25 dollar. p.p. Dit gaf de loney planet ook aan. De man kende verschillende veiligheidsmannetjes, waardoor hij gratis toegang krijgt tot al de bezienswaardigheden. Hij zou ons “gratis” voor 50 dollar heel de stad laten zien. Na lang wikken en wegen besloten om op dit aanbod in te gaan. Natuurlijk hebben we de prijs wel naar beneden geschroefd. Nu waren we dus minder kwijt en hadden een gratis tuktuk driver voor de gehele dag :D. We hebben hierdoor alle ruïnes en temples in 6 uur bezocht. We waren aan het eind van de dag bek af. Het hoogte punt heeft in de royal garden plaatsgevonden. We waren aan het uitrusten op een bankje, in de middel of nowhere, toen er plotseling een Buffelo uit het niks op ons af kwam rennen.. Rahul en ik sprongen van schrik op en zijn gelijk achter een boom gaan staan. Van Rahul mocht ik niet bewegen… hihihi. Naast de Buffalo hebben we nog meer dieren gezien: vlinders, apen, vogels en leguanen. We liggen nu bij te komen op ons bed van de afgelopen 3 dagen met op de achtergrond ons Sri Lankaase liedje; OMI – Cheerleader (felix Jaehn remix). Morgen gaat de wekker om 7:00. We gaan per bus naar Polonnaruwa.