We hadden sinds lange tijd eens niet de wekker gezet. Om 8:00 werd ik wakker en Rahul gauw daarna om 9:30. We zijn de dag gestart met het navragen van de tarieven voor het spotten van walvissen en hebben onze vuile was afgegeven voor een wasbeurt. Tussendoor hebben we een lekker lokaal ontbijtje genuttigd. We zijn rond 11:00 richting strand gegaan en zijn er niet meer afgekomen voor 18:00. Mirissa is een schilderachtig kustplaatjes met een prachtig strand. Iedereen is relaxt, de palmbomen hangen boven je hoofd en verschillende mensen zijn aan het surfen. We wilde hier een dagje opladen en hebben daarom ook weinig gedaan, behalve biertjes gedronken op het strand. Na de nodige uurtjes te hebben vertoefd op het strand hebben we het walvissen spotten vastgelegd. We waren verrast dat de kosten lager uitkwamen dan in onze reisgids. Meestal komen deze hoger uit omdat het boekje al een paar jaartjes oud is. We kregen te horen dat we de volgende ochtend om 6:30 klaar moesten staan. We hebben ons vervolgens opgefrist voor het avondprogramma: lekker vis eten en Lion beer drinken (het beste lokale biertje hier). We hadden voor 4 man vis besteld en alles ging op! Na het eten zijn we gaan slapen. Om 6:00 ging de wekker en om 6:30 stond er tuktuk klaar om naar de boot te brengen. Er lagen meerdere boten in de haven en de toeristen stroomden toe. Voordat de boot vertrok bood een van de bemanningsleden pilletjes aan voor zeeziekte. Dit was de eerste keer dat dit gebeurde tijdens al mijn boottochtjes in het buitenland. Achteraf was dit goed te begrijpen. We vertrokken richting zee, welke erg ruig was. Je moest zitten en jezelf goed vasthouden, anders viel je op of schoof je over het dek. De tocht duurde ruim 2 uur voordat we op locatie waren waar de walvissen mogelijk zouden zitten. De kust was al lang niet meer in zicht, je zag alleen maar zee om je heen. Na 4 uur op zee hadden we nog geen walvis gezien en gingen alweer richting de haven gegaan. We hadden het gevoel dat we die dag geen walvis meer zouden zien. Totdat we meerdere boten op 1 locatie zagen liggen. Volgens onze kapitein hadden ze een staart van blue whale gezien. Wij geloofde er in eerste instantie niks van. Ze hadden namelijk een walvisgarantie afgegeven: geen walvis is niet betalen. Uiteindelijk loonde het wachten! Een blue whale kwam boven water… man man man, wat een beest! Het was maar 5 seconden, maar dit kan ik weer afvinken van mijn bucket-list. Volgens de kapitein zwemt de blue whale in koppels of alleen. Dit was een mannetje die alleen zwom. Volgens de kapitein zou hij weer na 20 a 25 minuten boven water komen. En ja hoor, daar kwam hij. Weer mochten we 5 seconden genieten. De kapitein gaf, nadat de blue whale voor de tweede keer boven kwam, aan weer naar de kust te gaan. Dit was voor mij een reden om naar de toilet te gaan. Ik liep naar de achterkant van het dek en zag meerdere mensen zitten die goed zeeziek waren. Gedurende onze vaart hebben we meerdere mensen naar de achterkant van het dek zien gaan maar nooit beseft waarom. Na nog eens 1,5 uur varen kwamen we aan bij de haven. Eén van de bemanningsleden kwam naar ons toe. We moesten pas betalen als we op wal stonden omdat we de helft minder hoefte te betalen dan de rest. Onze navraagactie had dus geholpen. We hadden voorgenomen om na het walvis spotten te gaan winkelen in een plaatsje dicht bij Mirissa. Dit bleek echter geen goed idee omdat het al erg laat was en volgens de receptionist van ons hostel was het een nationale feestdag waardoor veel winkels dicht waren. We hadden daarom besloten niet meer te gaan winkelen, maar om lekker te gaan lunchen en het e.e.a. te plannen voor de komende dagen. De lunch was weer een ervaring op zich. We aten bij een lokaal tentje, een klein hutje met golfplaten en plastic stoelen. Het was erg druk waardoor het lang duurde voordat we eten kregen. Verschillende mensen zaten al te zuchtte en te klagen, maar Rahul en ik maakte ons niet druk. Verschillende oude mannen in speedo zwembroeken kwam voorbij. Eén stond letterlijk met zijn zaakje in de keuken boven de kookplaat commentaar te leveren. Een andere zat bijna in het gezicht van een gast. Wij vonden het niet normaal. Je zag gewoon dat de lokale bevolking niet wist hoe om te gaan met onbeschofte westerlingen. Sommige mensen kunnen zich spijtig genoeg niet aanpassen aan de gewoontes van een ander land. Na de lunch hebben we de planning doorgesproken, foto’s online gezet en weer lekker vis gaan eten met een Lion bier. De volgende ochtend zijn we vertrokken naar Galle. Dit is een plaatjes dat omringd is door een fort welke gebouwd is door onze voorvaders (jaja the dutchies!). Bij binnenkomst in het fort denk je niet aan Sri Lanka. Het lijkt meer op Italië. We hadden een hostelletje gevonden en zijn lekker gaan rondslenteren. Je hebt hier leuke winkeltjes en restaurantjes. Het avond eten is wel noemenswaardig. Het was een maaltijd van 10 verschillende curry’s, heerlijk! Rahul at zijn maaltijd, zoals gewoonlijk bij een rijstmaaltijd, met de hand. Dit heeft hij vanuit huis meegekregen en zo eet de lokale bevolking hier ook. Naast ons zaten Franse toeristen die hun mening gaven over het feit dat Rahul met zijn hadden at. Het mooie is dat Rahul vloeiend frans spreekt. Rahul kon er om lachen en maakte zich niet druk ;). Momenteel liggen we op bed in onze hostel in Galle. Morgen vertrekken we naar Tissamaharama. Vanuit deze plaats willen we safari’s boeken naar een tweetal nationalen parken. Hopelijk spotten we hier weer een aantal mooie dieren!